İdeallerin Uzaklığı
Soluk bir ışık gösterdi bana, hayatın nasıl olabileceğini. Bir hayalin derinliklerinden çıkıp geldi. Geçte olsa geldi. Ne olabileceğimi gördüm, ne olmam gerektiğini.
Gördüklerimin hepsi artık o kadar uzak ki, kabullenemiyorum. Kabul etmek istemiyorum. Hayallerim, rüyalarım hepsi kaderin pençesinde. Meğersem zaman ne gülücükler çalmış benden, yitirmişim her şeyimi. Hayatımın sonbaharı gelmiş tekrardan.
Bu karanlık gecede Ay ne kadar güzel. Ay’daki her şey olması gerektiği gibi. Ay’da gereksiz sorular sorulmuyor, kimse maske takmıyor, kimse çalışmak zorunda değil. Sevdiklerimizi yitirmiyoruz, zaman bizden bir şey çalmıyor. Ay’da endişelenmiyoruz, özgürçe koşuyoruz, kimse durdurmuyor bizi. Kimseye hesap vermiyoruz, kimseye de sormuyoruz. En güzeli ise kimseyi kırmıyoruz.
Ne güzeldir ki her bakan farklı bir yüzünü görüyor Ay’ın, kendi ideallerini görüyor. Peki neden bu kadar uzak Ay bize? Neden ulaşamıyoruz. Görüyoruz ama ulaşamıyoruz. Her şeyin nasıl olması gerektiğini izliyoruz. Unutacağız, güneş doğacak tekrardan. Tekrar kendimiz olmaya devam edeceğiz, kaderin bize biçtiği role geri döneceğiz. Küçük şeyler için büyük kavgalar vereceğiz, birbirimizi kıracağız. Düşüncelerimizi paylaşamayacağız, kaygılarımız engel olacak. Yanlış kararlar vereceğiz ve acı çekeceğiz. Tekrardan maske takacağız, her şey yolundaymış gibi devam edeceğiz hayata.
Uzakta ise Ay hep var olacak, bazen hatırlatacak bize ne olabileceğimizi, çoğu zamansa gülecek halimize. Kim gülmez ki zaten halimize. Kolaydır yapılan hataları fark etmek, peki bu hataları tekrar etmemek? O kadar zor ki!